czwartek, 4 grudnia 2014

Serbia, Macedonia, Albania 2014. Część 3. Zemun, park Topčider.

Zemun (Земун)

Zemun to dzielnica Belgradu położona po drugiej stronie Sawy, w części miasta, która nosi nazwę Novi Beograd. Centrum Zemunu to socrealistyczne bloki ale także Dolne Miasto (Donji Grad, Доњи Град) - naddunajska starówka. Na miejsce można dotrzeć autobusem linii 701 z pętli Zeleni Venac (Зелени Венац), usytuowanej blisko Mostu Brankov (Бранков мост). Ja zdecydowałem się jednak na pieszą wycieczkę, z autobusu korzystając jedynie w drodze powrotnej. Architektura zemuńskiej starówki jest inna od architektury pozostałej części Belgradu i przypomina styl węgierskich, czeskich lub słowackich miast. Tutejszy styl architektoniczny ma związek z historią Zemunu, który leżał na terytorium Austro-Węgier aż do końca istnienia tegoż państwa. Rzeka Sawa stanowiła w przeszłości naturalną granicę pomiędzy państwem Habsburgów a Turcją. Zemun i Belgrad były oddzielnymi miastami aż do roku 1934. Podobna sytuacja zaistniała także podczas drugiej wojny światowej, gdy miasteczko należało do Chorwacji. Zemun został ponownie przyłączony do Belgradu w 1945, rok po wyzwoleniu przez Armię Radziecką.

Centralnym punktem Dolnego Miasta jest Plac Wielki (Veliki Trg, Велики Трг.), na którym znajduje się targ. Przy placu stoi katolicki kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. Starówka to głównie wąskie uliczki z niską zabudową, z różnymi „perełkami” typu ręczna pompa. W Zemunie znaleźć można także takie obiekty jak: wieża Gardoš (wieża milenijna), synagoga oraz stadion. Po zwiedzaniu tego „miasta w mieście” odpocząć można w pubie lub restauracji na naddunajskim bulwarze. Należy jednak pamiętać, ze ceny nie należą tutaj do zbyt niskich.
Bilet komunikacji miejskiej w Belgradzie. Kodowany jest na konkretną liczbę przejazdów.
W drodze do Zemunu. Port na prawym brzegu Sawy. Widok z Mostu Brankov (Brankov most, Бранков мост).
Sawa. W oddali ujście do Dunaju.
Widok z na starą część Belgradu (Stari Grad) z lewego brzegu mostu Brankov.
Cerkiew katedralna świętego Michała Archanioła (Saborna crkva sv. Arhangela Mihaila, Саборна Црква Св. Архангела Михаила), stojąca przy ulicy Kneza Sime Markovića.
 Napisy na bulwarze na lewym brzegu Sawy.
Twierdza Kalemegdan widoczna z prawego brzegu rzeki.
Pobednik (Победник).
Nowy Belgrad (Novi Beograd, Нови Београд). Kolumna symbolizująca Wieczny ogień (Вечна ватра) i Ušće Tower - najwyższy budynek w Belgradzie.
Nabrzeże Zemuńskie (Zemunski Kej, Земунски Кеј). Pomnik pilotów broniących Belgrad w kwietniu 1941 roku (Spomenik pilotima braniocima Beograda aprila 1941, Споменик Пилотима браниоцима Београда).

Zakole Dunaju przy ujściu Sawy. W oddali widoczny stary Belgrad i komin nieczynnej elektrowni na osiedlu Dorćol (Дорћол).
Nabrzeże Zemuńskie. Obszar zalesiony po drugiej stronie to Wielka wyspa wojenna (Veliko ratno ostrvo, Велико ратно острво), położona przy ujściu Sawy do Dunaju.
Dom na rogu Bulwaru Wyzwolenia (Kej Oslobođenja, Кеј ослобођења) i Petra Zrinskog (Петра Зрињског).
Ulica Petra Zrinskog, w oddali plac Tomáša Masaryka (Masarikov Trg, Масариков Трг). Na pierwszym planie samochód "Zastava" - czołowy obok "Yugo" produkt przemysłu motoryzacyjnego Jugosłowiańskiej Republiki Socjalistycznej.
 Ulica Belgradzka (Beogradska, Београдска).
Plac Wielki (Veliki Trg, Велики Трг.). Katolicki kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny.
Tablica na ścianie kościoła.
Plac Wielki (Veliki Trg, Велики Трг.)
Upał tego dnia był spory, tak jak z reszta podczas całego wyjazdu.
Róg ulicy Gospodskiej (Господска) i Placu Zwycięstwa (Trg Pobede, Трг Победе).
Ulica Gospodska (Господска).
Krzyż Łazarza Uroševića (Zavetni krst Lazara Uroševića, Заветни крст Лазара Урошевића). Krzyż wzniesiony został w roku 1863 przez Lazara Uroševića - mieszkanca Zemunu, znanego hazardzisty.
Ulica Gospodska (Господска).
Róg ulic Lagumskiej (Лагумска) i Zmaj Jovima (Змај Јовина).
Ulica Zmaj Jovima (Змај Јовина).
Róg ulic Lagumskiej (Лагумска) i Dositejeva (Доситејева).  Budynek starej odlewni "Pantelić". Obiekt zbudowany został w roku 1854, nastepnie przebudowany w 1926. Produkowano tutaj zegary wieżowe oraz dzwony.
Ulica Dositejeva (Доситејева).
Ulica Karamatina (Караматина).
Ulica Piotra II Petrowić-Niegosza (Njegoševa, Његошева).
Wieża cerkwi św. Mikołaja (Crkva Svetog Oca Nikolaja, Црква Светог Оца Николаја). Świątynia znana jest również jako cerkiew Nikołajewska w Zemunie  Jej budowę rozpoczęto w roku 1745 roku, na fundamentach cerkwi pochodzącej z XVI wieku.
Hydrant obok cerkwi św. Mikołaja.
Ulica Njegoševa (Његошева). Drzwi wejściowe do jednego z domów
 Ulica Fruškogorska (Фрушкогорска).
Dom na rogu ulic Sinđelićeva (Синђелићева) i Njegoševa (Његошева).
Przerwa na "Jelena" :)
Stara pompa ręczna na rogu Njegoševa (Његошева) i Fruškogorskiej (Фрушкогорска).
Ulica Njegoševa (Његошева). W oddali nabrzeże Dunaju.
Bulwar Wyzwolenia (Kej Oslobođenja, Кеј ослобођења).
Czyżby Milicja Obywatelska? ;)
Zemuński kot. :)
Ulica Sinđelićeva (Синђелићева).
Ulica Gardoška (Гардошка).
Ulica Sinđelićeva (Синђелићева).
Ulica Jana Hunyady, znanego jako Janko Sibińanin (Janoš Hunjadi, Сибињанин Јанка). Zbudowana w latach 1874-78 cerkiew św Dymitra (Crkva svetog Dimitrija, Црква светог Димитрија) i cmentarz (Zemunsko groblje, Земунско гробље).
Grób rodziny Cincar - Poposki (Цинцар-Попоски).
Kolejna "Zastava".
 Dom na rogu ulic Cara Dušana (Цара Душана) i Novogradskiej (Новоградска).

Ulica Cara Dušana (Цара Душана).
Skwer u zbiegu ulic Cara Dušana (Цара Душана) i Dobanovačkiej (Добановачка).
Dom na rogu ulic Vasilij Vasiljeviča (Василија Васиљевића) i Głównej (Glavna, Главна).
Ulica Główna (Glavna, Главна). Jak sama nazwa wskazuje, jest to główna arteria Zemunu.
Jeszcze raz ulica Njegoševa (Његошева).
Kolejna ręczna pompa. ta stoi u zbiegu ulic Njegoševa (Његошева) i Karamatina (Караматина).
Plac Magistracki (Magistratski trg, Магистратски трг).

Po zwiedzeniu Zemunu udałem się na dworzec kolejowy. Kupując bilet do Skopje pomyliłem daty i zamiast czwartkowej podałem piątkową. Błąd dostrzegłem dopiero w pociągu, gdy odjeżdżał on już z belgradzkiego dworca. W lekkiej panice postanowiłem wysiąść na następnej stacji. Na szczęście nie musiałem jechać zbyt daleko, bo tylko do stacji Topčider (Топчидер), położonej jeszcze na terenie miasta. Krótki postój na niej miał zapewne tylko charakter techniczny, służący przepuszczeniu pociągu jadącego z naprzeciwka. Kierownik pociągu otworzył drzwi wagonu ale z innej strony niż peron. Wraz ze mną wysiadł jeszcze jeden mężczyzna, który jak mniemam odprowadzał kogoś i nie zdążył w porę wyjść z wagonu. Z początku nie za bardzo wiedziałem gdzie się znajduję. W budynku stacyjnym mieściło się tylko biuro obsługi. Jeden z pracowników poinformował mnie, że pociąg do Belgradu będzie za kilka godzin i że do centrum miasta można dojechać tramwajem. Nie miałem jednak biletu, w miejscowym sklepie także nie można go było kupić. W tramwaju również nie można było nabyć stosownego dokumentu na przejazd. Drogę do centrum postanowiłem więc pokonać na piechotę, co z dość ciężkim plecakiem nie było takie łatwe. Po przejściu kilku ulic i odpoczynku w parku stwierdziłem, że dalsza droga jest niemożliwa. Chodnik skończył się, a dalej było już tylko torowisko tramwajowe i estakada dla samochodów. Pomyślałem, że podjadę tramwajem „na gapę”. Na wszelki wypadek spytałem motorniczego, czy nie ma biletów ale ten tylko machnął ręką i powiedział, żeby jechać. Widocznie widział, ze jestem niezbyt rozgarniętym turystąJ Przejechałem kilka przystanków, jednak zbliżając się do centrum postanowiłem nie ryzykować i wysiąść z tramwaju. Do dworca kolejowego został mi jeszcze około kilometr. Naprzeciwko niego znajduje się „Fly Hostel”, przypominający trochę hotel, w którym wnętrza są bardzo sterylne. Było tam wręcz tak czysto, że aż głupio było mi przejść po wykładzinie w ubrudzonych w błocie butach (w drodze z Topčideru wpadłem w błoto, które pokrywało cały chodnik i kawałek trawnika). Nocleg w „Fly Hostelu” kosztował 10 Euro w pokoju wieloosobowym, tak więc nie było sensu iść przez następny kawał miasta z powrotem do Sky 10. W taki oto niezamierzony sposób spędziłem w Belgradzie jeszcze jeden dodatkowy dzień. Postanowiłem spędzić go relaksując się w parku Topčider. Jest to spory teren rekreacyjny położony na południe od centrum miasta. Przemierzyłem go tegoż dnia z plecakiem po mojej „ewakuacji” z pociągu do Skopje. Obszar obejmuje las przedzielony rzeką, a także park z pałacem – rezydencją księcia Miłosza Obrenovića. Obecnie mieści się w niej Historyczne Muzeum Serbii. Do Topčideru, dojechać można tramwajem nr. 3 z przystanku obok głównego dworca kolejowego. Na tym zakończył się mój pierwszy pobyt w Belgradzie, drugi będzie miał miejsce podczas powrotu z Macedonii, ale o tym później.

Park Topčider (Topčiderski park, Топчидерски парк). Zbudowana w roku 1831 rezydencja księcia Miloša (Milošev konak, Милошев конак). Obecnie w budynku mieści się Muzeum Historyczne Serbii.
Platan obok rezydencji księcia Miloša.
Kanał przecinający park.

W następnej części Belgrad - Skopje.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz