Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Ryga. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Ryga. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 1 czerwca 2020

Litwa, Łotwa, Estonia. Sierpień 2019. Część 5. Jurmała.

Jurmała (Jūrmala)
 
Jurmała to miasto położone nad Morzem Bałtyckim pomiędzy Zatoką Ryską i rzeką Lelupą, w odległości około 25 kilometrów na zachód od centrum Rygi. Kurort składa się z szeregu osiedli rozciągniętych na obszarze około 32 km wzdłuż morskiego wybrzeża. Są to: Ķemeri, Jaunķemeri, Sloka, Kauguri, Vaivari, Asari, Melluži, Pumpuri, Jaundubulti, Dubulti, Majori, Dzintari, Bulduri i Lielupe. Dojazd z Rygi zapewniają autobusy lub kursujące często pociągi podmiejskie (elektryczki) w kierunku stacji Dubulti, Sloka, Ķemeri, Tukums. Jadąc pociągiem należy pamiętać jednak, że wszystkie stacje i przystanki kolejowe noszą nazwy poszczególnych osiedli i na żadnym peronie nie zobaczymy nazwy „Jūrmala”.
 
W mieście dominuje drewniana zabudowa letniskowa, choć w jego zachodniej części stoją też bloki. Jednym z najbardziej popularnych osiedli kurortu jest położone po wschodniej stronie zakola rzeki Lelupy Majori. Jest to jednocześnie część Jurmały w której odległość od przystanku kolejowego do brzegu morza jest najkrótsza. Centralnym jego osiedla jest Jomas iela – deptak z wieloma sklepami, restauracjami, barami i punktami usługowymi. W Majori znajduje się też Muzeum Miejskie (Jūrmalas pilsētas muzejs), Cerkiew Kazańskiej Ikony Matki Bożej (Kazaņas Dievmātes pareizticīgo baznīca) oraz wykonany z brązu globus.
 
Na osiedlu Dzintari znajduje się sala koncertowa (Dzintaru koncertzāle), w którym odbywają się letnie imprezy. W latach 2002 - 2014 organizowany był tu festiwal „Nowa Fala” („Новая Bолна”) na którym występowali znani wykonawcy głównie z krajów byłego ZSRR ale także innych części świata. Po perturbacjach politycznych związanych z wydarzeniami na Ukrainie, wydarzenie zostało przeniesione do rosyjskiego Soczi.
 
Podczas pobytu w Jurmale największe wrażenie wywarła na mnie czysta i szeroka plaża, której uroków nie mogłem jednak w pełni docenić ze względu na chłodną pogodę i padający przelotnie, lecz intensywnie deszcz. Z tego też powodu nie udało mi się wykonać zbyt wielu zdjęć, ale mam nadzieję, że jeszcze tutaj powrócę.

Na końcu posta umieściłem krótki film nakręcony na plaży w Dzintari.

Bilet kolejowy Pasažieru vilciens ważny w strefach A i B.

Pociąg do Jurmały. Elektryczny zespół trakcyjny ER2-1300 zbliża się do mostu po ruszeniu ze stacji Rīga Pasažieru. Kadr z filmu nagrywanego przez okno.
Nabrzeże Ģenerāļa Radziņa (Ģenerāļa Radziņa krastmala) i rzeka Dźwina (Daugava). W oddali widoczna Ryska wieża radiowo-telewizyjna (Rīgas radio un televīzijas tornis). Kadr z filmu nagrywanego przez okno.
Przejazd przez most kolejowy (Dzelzceļa tilts). Kadr z filmu nagrywanego przez okno.
Położona na lewym brzegu rzeki dzielnica Torņakalns. W oddali widoczna Mūkusalas iela. Kadr z filmu nagrywanego przez okno.
Stacja węzłowa Torņakalns.



Przystanek osobowy Majori

Elektryczny zespół trakcyjny ER2-1300 na przystanku osobowym Majori, w mieście Jurmała. Pociąg podmiejski Rīga Pasažieru - Sloka.
Budynek dworca Majori.
Przystanek autobusowy "Majori" u zbiegu Lienes iela i Jomas iela, nieopodal dworca kolejowego Majori.
Peron 1, widok w kierunku zachodnim (Dubulti).
Tablica na peronie 2. Z tyłu widoczne zakole rzeki Lelupy (Lielupe).
Widok w kierunku zachodnim (Dubulti).
Dach budynku dworcowego i widok w kierunku zachodnim (musiałem przeczekać aż przejdzie ulewa :))

Widok na perony od strony budynku dworca.
Zakole rzeki Lelupy (Lielupe) widoczne z peronu 2.




Majori, Dzintari

Pomnik na skwerze u zbiegu Lienes iela i Jomas iela, nieopodal dworca kolejowego Majori.
Dom u zbiegu Jomas iela i Ātrā iela.

Jomas iela
Skrzyżowanie Jomas iela i Tirgoņu iela.
Jomas iela
Drewniana zabudowa przy Jomas iela.
Róg ulic Turaidas iela i Rembates iela.
Globus z Jurmały (Jūrmalas globuss). Mozna sobie nim pokręcić :)
Restaurowana cerkiew Kazańskiej Ikony Matki Bożej (Kazaņas Dievmātes pareizticīgo baznīca)
Dzintaru prospekts, czyli aleja Bursztynowa.
Turaidas iela
Turaidas iela. Po lewej stronie widoczna Hala koncertowa w Dzintari (Dzintaru koncertzāle).
Plaża w Dzintari.
Zatoka Ryska (Rīgas jūras līcis).

Filmik z plaży w Dzintari

W następnej części Ryga - Valga - Tallin.

niedziela, 24 maja 2020

Litwa, Łotwa, Estonia. Sierpień 2019. Część 4. Muzeum Historii Kolei Łotewskiej w Rydze.

Muzeum Historii Kolei Łotewskiej w Rydze (Latvijas dzelzceļa vēstures muzejs)

Muzeum Historii Kolei Łotewskiej w Rydze ma swoją siedzibę w dzielnicy Torņakalns na terenie dziewiętnastowiecznych warsztatów remontowych lokomotyw. Jest to oddział założonego w roku 1982 muzeum w Jelgawie. Ekspozycja podzielona jest na część salową i plenerową. Eksponaty zgromadzone w hali to mundury, bilety, rozkłady jazdy pociągów, fotografie dworców i taboru, urządzenia utrzymania i prowadzenia ruchu pociągów. W środku obejrzeć można także działający model dworca kolejowego, oraz makietę, która w czasie gdy odwiedzałem muzeum była jeszcze w trakcie budowy. Ekspozycja plenerowa obejmuje tabor kolejowy wśród którego znajdują się różnego typu parowozy, lokomotywy spalinowe, wagony, drezyny, pługi kolejowe a także tabor wąskotorowy. Z centrum miasta do muzeum dojechać można tramwajami linii 1, 2, 5, 10 lub dojść na piechotę przez Most Kamienny (Akmens tilts). 

Strona internetowa muzeum jest dostępna tutaj.


Budynek muzeum przy Uzvaras bulvāris 5.

Ekspozycja w sali muzeum 


Niemiecki parowóz wąskotorowy MI-657 w sali głównej muzeum.

Ekspozycja w jednej z sal wystawowych.

Urządzenie sterowania ruchem systemu berłowego.
Metalowe tabliczki - "berła" ze stacji Alsungas.

Pulpit sterowniczy górki rozrządowej.
Parowóz wąskotorowy Rp-762, zbudowany w roku 1931 w Pierwszej Fabryce Lokomotyw w Polsce S.A. Zakłady w Chrzanowie.
Zdjęcia pracowników kolei i lokatorów mieszkających w budynkach na nieczynnych stacjach kolejowych.




 

Ekspozycja plenerowa

Lokomotywa spalinowa TEP60-1206, zbudowana w roku 1984 w zakładach w Kołomnie (Коломна).
Tabliczka lokomotywy spalinowej TEP60-1206.
Wagon - salonka typu Ammendorf 47, nr 008 70006. Wagon zbudowany został w roku 1979 i do roku 1991 służył jako salonka dyrekcji Nadbałtyckiej Kolei SŻD.

Elektryczny zespół trakcyjny ER2-397, zbudowany w roku 1963 w zakładach RVR w Rydze.
Lokomotywa elektryczna VL26-005 wyposażona w akumulatory stanowiące dodatkowe źródło napędu. Projekt elektrowozu został opracowany w 1964 roku w Rydze, a jego celem było zastąpienie manewrowych lokomotyw spalinowych na zelektryfikowanych stacjach. Dzięki akumulatorom lokomotywę VL-26 można było również używać na liniach niezelektryfikowanych. Projekt miał jednak wady konstrukcyjne, dlatego tez w zbudowano tylko 10 takich maszyn w zakładach w Dniepropietrowsku (obecnie Dniepr). Egzemplarz z muzeum w Rydze jest jedynym zachowanym z tej serii. Tabliczka lokomotywy elektrycznej VL26-005.
Lokomotywa spalinowa TE3-7593, zbudowana w roku 1972 w zakładach w Woroszyłowgradzie (obecnie Ługańsk).
Sprzęgi SA-3 pomiędzy sekcjami lokomotywy TE3-7593.
Wagon defektoskopowy nr 160. Wagon zbudowany został w roku 1949 jako restauracyjny, następnie przebudowano go na defektoskopowy w zakładach w Charkowie, w roku 1971. Swoją służbę zakończył w roku 2011.
Lokomotywa spalinowa TEM2-1000, zbudowana w zakładach w Briańsku (Брянск) w roku 1971. Skreślona z inwentarza w roku 1995.
Wagon bagażowy zbudowany w roku 1925 w centralnych warsztatach Kolei Łotewskich w Lipawie (Liepāja).
Lokomotywa spalinowa TGM3B-2804, zbudowana w zakładach w Ludinowie (Людиново) w roku 1971.
Tabliczka lokomotywy spalinowej TGM3B-2804.
Lokomotywa spalinowa TGM1-532, zbudowana w zakładach w Muromie (Муром) w roku 1960. TGM1 była pierwszą zbudowaną w Związku radzieckim serią z przekładnią hydrauliczną.
Lokomotywa spalinowa TGK2-5999 zbudowana w roku 1981 w zakładach w Kałudze (Калуга).
Dźwig parowy MK6-1940, zbudowany w roku 1950 w zakładach w Kirowie (Киров).
Wagon do przewozu więźniów zbudowany w latach 30-tych XX wiekuzwany "Stołypinem". Nazwa ta pochodzi od nazwiska carskiego ministra spraw wewnętrznych Piotra Stołypina i używana jest również we współczesnej Rosji jako potoczne określenie wagonów - więźniarek.
Wagon kryty zbudowany w drugiej polowie XIX wieku w zakładach w Baden-Baden. Data przebudowy zestawów kołowych na tor 1520 mm nie jest znana. Do roku 1998 wagon słuzył jako magazyn na stacji Madona, następnie trafił do ryskiego muzeum kolejnictwa i przeszedł remont w roku 2008.
Parowóz TE-036 zbudowany w roku 1942 w zakładach w Kassel. Do związku Radzieckiego trafił jako trofeum wojenne. Niemiecka seria BR52 znana jest w Polsce jako Ty2/Ty42).
Wózek tendra TE-6039 należącego do parowozu TE-036.
Napis na pokrywce osi wózka tendra świadczy o tym, że był on używany na Kolejach Niemieckich DR.
Parowóz L-0312 zbudowany w roku 1948 w zakładach w Kołomnie (Коломна).
Kabina parowozu L-0312.
Drezyna sieciowa DMSu-803, zbudowana w roku 1973 w zakładach w Kałudze (Калуга). Do roku 2010 pełniła służbę na stacji Salaspils.
Drezyna MK2/15-885, zbudowana w roku 1950 w zakładach w Kałudze (Калуга). Do połowy lat 90-tych pojazd używany był w ryskiej bazie handlowej.
Podbijarka torowa VPR-1200 nr 259, zbudowana w roku 1986 w zakładach w Kałudze (Калуга). Maszyna służyła na Kolejach Łotewskich do roku 2004, a w roku 2005 została przekazana do muzeum.

Drezyna wąskotorowa GMD-1 z kabiną od samochodu GAZ-53.

W następnej części: Jurmała.